Κυριακή Δ' Νηστειών

για το Ευαγγέλιο της Κυριακής και το κήρυγμα της πατείστε εδώ http://www.apostoliki-diakonia.gr/gr_main/fk/11_2010.PDF

Δ΄ Στάση των Χαιρετισμών

Τείχος εί των παρθένων, Θεοτόκε Παρθένε, και πάντων των είς Σε προστρεχόντων. ο γάρ του Ουρανού και της Γής, κατεσκεύασέ Σε Ποιητής, Άχραντε, οικήσας έν τη Μήτρα Σου και παντας Σοι προσφωνείν διδάξας.

• Χαίρε, η στήλη της Παρθενίας

• Χαίρε, η πύλη της σωτηρίας

• Χαίρε, αρχηγέ νοητής αναπλάσεως

• Χαίρε, χορηγέ θεϊκής αγαθότητος

• Χαίρε, Σύ γάρ ανεγέννησας τους συλληφθέντας αισχρώς

• Χαίρε, Σύ γάρ ενουθέτησας τους συληθέντας τον νούν

• Χαίρε, η τον φθορέα των φρενών καταργούσα

• Χαίρε, η τον σπορέα της αγνείας τεκούσα

• Χαίρε, παστάς ασπόρου νυμφεύσεως

• Χαίρε, πιστούς ΚΥΡΙΩ αρμόζουσα

• Χαίρε, καλή κουροτρόφε παρθένων

• Χαίρε, ψυχών Νυμφοστόλε Αγίων

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

Ύμνος άπας ηττάται, συνεκτείνεσθαι σπεύδων, τω πλήθει των πολλών οικτιρμών Σου. ισαρίθμους γάρ τη ψάμμω ωδάς αν προσφέρομέν Σοι, Βασιλεύ Άγιε, ουδέν τελούμεν άξιον, ών δέδωκας ημίν τοίς Σοί βοώσιν.

Αλληλούϊα

Φωτοδόχον λαμπάδα, τοίς έν σκότει φανείσαν, ορώμεν την Αγίαν Παρθένον. το γάρ άυλον άπτουσα φώς, οδηγεί προς γνώσιν Θεϊκήν άπαντας, αυγή τον νούν φωτίζουσα, κραυγή δε τιμωμένη ταύτα:

• Χαίρε, ακτίς νοητού Ηλίου

• Χαίρε, βολίς του αδύτου φέγγους

• Χαίρε, αστραπή τας ψυχάς καταλάμπουσα

• Χαίρε, ως βροντή τους εχθρούς καταπλήττουσα

• Χαίρε, ότι τον πολύφωτον αναβλύζεις ποταμόν

• Χαίρε, της κολυμβήθρας ζωγραφούσα τον τύπον

• Χαίρε, της αμαρτίας αναιρούσα τον ρύπον

• Χαίρε, λουτήρ εκπλύνων συνείδησιν

• Χαίρε, κρατήρ κιρνών αγαλλίασιν

• Χαίρε, οσμή της Χριστού ευωδίας

• Χαίρε, ζωή μυστικής ευωχίας

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

Χάριν δούναι θελήσας, οφλημάτων αρχαίων, ο πάντων χρεωλύτης ανθρώπων, επεδήμησε δι’ Εαυτού προς τους αποδήμους της Αυτού χάριτος. και σχίσας το χειρόγραφον, ακούει παρά πάντων ούτως:

Αλληλούϊα

Ψάλλοντές Σου τον Τόκον, Ανυμνούμεν Σε πάντες, ως έμψυχον Ναόν Θεοτόκε. έν τη Σή γάρ οικήσας Γαστρί, ο συνέχων πάντα τη χειρί Κύριος, ηγίασεν, εδόξασεν, εδίδαξε, βοάν Σοι, πάντας.

• Χαίρε, Αγία Αγίων μείζων

• Χαίρε, κιβωτέ χρυσωθείσα τω Πνεύματι

• Χαίρε, θησαυρέ της ζωής αδαπάνητε

• Χαίρε, τίμιον διάδημα, Βασιλεών ευσεβών

• Χαίρε, καύχημα σεβάσμιον, Ιερέων ευλαβών

• Χαίρε, της Εκκλησίας ο ασάλευτος πύργος

• Χαίρε, της Βασιλείας το απόρθητον τείχος

• Χαίρε, δι ής εγείρονται τρόπαια

• Χαίρε, δι ής εχθροί καταπίπτουσι

• Χαίρε, χρωτός του εμού θεεραπεία

• Χαίρε, ψυχής της εμής σωτηρία

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

Ώ Πανύμνητε Μήτερ, η τεκούσα τον πάντων Αγίων Αγιώτατον Λόγον

Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς

Ώ Πανύμνητε Μήτερ, η τεκούσα τον πάντων Αγίων Αγιώτατον Λόγον

Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς

Ώ Πανύμνητε Μήτερ, η τεκούσα τον πάντων Αγίων Αγιώτατον Λόγον

Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς

δεξαμένη τη νύν προσφοράν, από πάσης ρύσαι συμφοράς άπαντας. και της μελλούσης λύτρωσαι κολάσεως τους Συμβοώντας.

Αλληλούϊα

Άγγελος Πρωτοστάτης, ουρανόθεν επέμφθη, ειπείν τη Θεοτόκω το χαίρε (τρίς)

και σύν τη ασωμάτω φωνή, σωματούμενον Σε θεωρών, ΚΥΡΙΕ, εξίστατο και ίστατο, κραυγάζων προς Αυτήν τοιαύτα:

• Χαίρε, δι ής η χαρά εκλάμψει

• Χαίρε, δι ής η αρά εκλείψει

• Χαίρε, του πεσόντος Αδάμ η ανάκλησις

• Χαίρε, των δακρύων της Εύας η λύτρωσις

• Χαίρε, ύψος δυσανάβατον ανθρωπίνοις λογισμοίς

• Χαίρε, βάθος δυσθεώρητον και Αγγέλων οφθαλμοίς

• Χαίρε, ότι υπάρχεις Βασιλέως καθέδρα

• Χαίρε, ότι βαστάζεις τον βαστάζοντα πάντα

• Χαίρε, Αστήρ εμφαίνων τον Ήλιον

• Χαίρε, Γαστήρ ενθέου σαρκώσεως

• Χαίρε, δι ής νεουργείται η κτίσις

• Χαίρε, δι ής Βρεφουργείται ο Κτίστης.

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

Τη Υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια, ως λυτρωθείσα των δεινών ευχαριστήρια, αναγράφω Σοι η Πόλις Σου, Θεοτόκε. Αλλ’ ως έχουσα το κράτος απροσμάχητον, εκ παντοίων με κινδύνων ελευθέρωσον, ίνα κράζων Σοι.

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

Την ωραιότητα της Παρθενίας Σου, και το Υπέρλαμπρον το της Αγνείας Σου, ο Γαβριήλ καταπλαγείς, εβόα Σοι, Θεοτόκε. Ποίον Σοι εγκώμιον, προσαγάγω επάξιον; τι δε ονομάσω Σε; απορώ και εξίσταμαι. Διό, ως προσετάγην, βοώ Σοι.

Χαίρε η Κεχαριτωμένη

Οι χαιρετισμοί της υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας

Ένας από τους πολλούς ύμνους, που ψάλλουμε προς την Μητέρα του Θεού και Μητέρα όλων μας, Παναγία, είναι και οι χαιρετισμοί. Αυτοί οι χαιρετισμοί είναι ένας εγκωμιαστικός Ύμνος, ο Υψηλότερος και Θεοπρεπέστερος, ακόμη και ο πλέον αγαπητός είς την Παναγίαν. Η Παναγία πολύ ευχαριστείται από όσους τους διαβάζουν και την χαιρετίζουν - έστω και μία φορά την ημέρα - με τα εκατόν σαράντα τέσσερα «χαίρε» και τα δώδεκα «χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε». Η Ίδια η Παναγία είπε: όποιος με χαιρετίζει με τους χαιρετισμούς μου, που τόσο πολύ αγαπώ, θα τον σκεπάζω, θα τον προστατεύω, θα τον φυλάττω από κάθε κακό και θα τον ευλογώ σε όλη του την ζωή και ακόμη θα τον υπερασπιστώ μπροστά στον Υιό μου, εκείνη την ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας Του.

Αγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος και Βαπτιστής

Τον Ιωάννη τον Πρόδρομο, τον «εν γεννητοίς γυναικών μείζονα» τον μεγαλύτερο σε αξία από όλους τους άλλους προφήτες, γέννησε η ηλικιωμένη και στείρα Ελισάβετ. Αξιοθαύμαστη φάνηκε και η όγδοη ημέρα της περιτομής, στα ονομαστήρια του παιδιού. Ο πατέρας του που τον ρωτούσαν με νεύματα, διότι δεν μπορούσε να μιλήσει, ζήτησε πινακίδιο και έγραψε, «Ιωάννης εστι το όνομα αυτού».Και αμέσως λύθηκε η γλώσσα του από τον εννεάμηνο δεσμό και φωτισμένος από το Πνεύμα το Άγιο άρχισε να ψάλλει τη β’ Ωδή της Νέας Διαθήκης δοξάζοντας το Θεό του Ισραήλ, ο οποίος πραγματοποίησε τις υποσχέσεις του, επισκέφτηκε και εξαπέστειλε το φως το σωτήριο «τοις εν σκότει και σκιά θανάτου καθημένοις». Και προς το νεογέννητο παιδί του, αποκαλύπτει την προφητική αποστολή του λέγοντας: «Και συ, παιδίον, προφήτης υψίστου κληθήση, προπορεύση γαρ προ προσώπου Κυρίου ετοιμάσαι οδούς αυτού». Ο μικρός Ιωάννης, του οποίου το όνομα είναι συνώνυμο της χαράς και των θείων χαρισμάτων, μεγάλωνε και «εκραταιούτο πνεύματι και ην εν ταις ερήμοις» (έτσι διέφυγε τη σφαγή του Ηρώδη). Ο Τίμιος Πρόδρομος είναι ο «άγγελος», δηλαδή ο «αγγελιοφόρος», ο οποίος στάλθηκε για να προετοιμάσει το δρόμο του Κυρίου. Κι άλλοι προφήτες μίλησαν για τον Μεσσία. Ο Τίμιος Πρόδρομος όμως είναι ο τελευταίος, ο μεγαλύτερος και σεβασμιότερος. Όπως λέει ο άγιος Κύριλλος ο Ιεροσολύμων «ο μέγιστος μεν εν προφήταις, αρχηγός δε της καινής διαθήκης, και τρόπον τινά συνάπτων αμφοτέρας εν αυτώ τας διαθήκας, παλαιά τε και καινήν» Δεν κήρυξε απλώς το Χριστό, αξιώθηκε να τον δείξει στα πλήθη, να Τον βαπτίσει και να Τον κηρύξει στον κόσμο των νεκρών. Τέλος, υπερασπίζοντας το νόμο του Κυρίου και την αλήθεια του έχυσε ακόμα και το αίμα του. Η θέση του Τιμίου Προδρόμου στην Εκκλησία είναι τιμητική. Στις δεήσεις και τις προσευχές της αναφέρεται μετά τη Μητέρα του Κυρίου. Η Εκκλησία έχει αφιερωμένη μια μέρα της εβδομάδας, την Τρίτη, εξολοκλήρου σ’ αυτόν. Η εορτή του Ιωάννου του Προδρόμου στις 7 Ιανουαρίου, για τον οποίο ο Κύριος είπε ότι κανείς άνθρωπος δε στάθηκε μεγαλύτερός του, καθιερώθηκε τον 5ομ.Χ. αιώνα. Η σύλληψή του εορτάζεται στις 23 Σεπτεμβρίου, έξι μήνες πριν από τον Ευαγγελισμό, η γέννησή του στις 24 Ιουνίου, έξι μήνες πριν από τα Χριστούγεννα και η μνήμη του θανάτου του στις 29 Αυγούστου. Α’ & Β’ Εύρεση της Τιμίας Κεφαλής του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου Η πρώτη εύρεση έγινε στη Μαχαιρούνται, γύρω από το χώρο που ήταν το ανάκτορο του Ηρώδη. Αφού η Ηρωδιάδα πήρε την αποτρόπαια ευχαρίστηση να δει επί πίνακι την αιμόφυρτη κεφαλή του γενναίου προμάχου της ηθικής και της αλήθειας, διέταξε να τη θάψουν σ’ ένα μέρος εκεί κοντά. Στον τόπο εκείνο έμεινε θαμμένη, ώσπου την ανακάλυψαν δύο μοναχοί από την Ανατολή, στους οποίους επανειλημμένα φάνηκε σε όνειρο ο Πρόδρομος. Μετά όμως το θάνατο των μοναχών αυτών, από χέρι σε χέρι χάθηκε. Βρέθηκε πάλι επί αυτοκράτορα Ουαλεντινιανού. Όπως βλέπουμε, των επιφανών ανθρώπων του μηνύματος του Ευαγγελίου, όχι μόνο οι ψυχές δεν χάνονται και πηγαίνουν εκεί που η ουράνια δόξα τις καλεί, αλλά ο Κύριός μας ούτε τα κόκκαλα των σωμάτων τους δεν αφήνει να χαθούν. Διότι με την αγία ζωή τους αγίασαν ακόμη και αυτή την ύλη του σώματος, που πρέπει να είναι το καθαρότατο δοχείο της ψυχής. Απολυτίκιο Εκ γης ανατείλασα η του Προδρόμου κεφαλή ακτίνας αφίησι της αφθαρσίας πιστοίς των ιάσεων. άνωθεν συναθροίζει την πληθύν των αγγέλων, κάτωθεν συγκαλείται, την ανθρώπων τα γένη, ομόφωνον αναπέμψαι δόξαν Χριστώ τω Θεώ. Η τρίτη εύρεση της κεφαλής του Τιμίου Προδρόμου Την πρώτη και δεύτερη εύρεσή της εορτάζει η Εκκλησία στις 24 Φεβρουαρίου. Η τιμία κεφαλή του Βαπτιστή Ιωάννη (που στο μεταξύ είχε χαθεί και πάλι), ενώ ήταν πολλά χρόνια κρυμμένη, τώρα φάνηκε μέσα στη γη, όπως διακρίνεται ο χρυσός από τα άλλα κοινά μέταλλα. Όμως δεν ήταν κλεισμένη μέσα σε ειδική στάμνα όπως πρώτα, αλλά βρισκόταν μέσα σε αργυρό αγγείο και σε τόπο ιερό. Η εύρεση αυτή έγινε από κάποιον ιερέα στα Κόμανα της Καππαδοκίας. Από εκεί μετακόμισαν το ιερό λείψανο στην Κωνσταντινούπολη, όπου η υποδοχή έγινε με μεγάλη επισημότητα. Ο τότε πιστότατος βασιλιάς και ο Πατριάρχης, με όλο τον ορθόδοξο λαό, υποδέχθηκαν με πολλή χαρά την τιμία κεφαλή του Προδρόμου. Έπειτα με ευλάβεια την προσκύνησαν και την τοποθέτησαν σε τόπο ιερό. Έτσι επαληθεύεται ο λόγος του ψαλμωδού Δαυΐδ, «Ο Κύριος φυλάσσει όλα τα οστά των δικαίων και ούτε ένα από αυτά δεν θα συντριβεί». Η Εκκλησία εορτάζει την Τρίτη εύρεση της κεφαλής του Τιμίου Προδρόμου στις 25 Μαΐου. Απολυτίκιο Ως θείον θησαύρισμα εγκεκρυμμένον τη γη, Χριστός απεκάλυψε την Κεφαλήν σου ημίν, Προφήτα και Πρόδρομε. πάντες ουν συνελθόντες, εν τη ταύτη ευρέσει, άσμασι θεηγόροις τον Σωτήρα υμνούμεν, τον σώζοντα ημάς εκ φθοράς ταις ικεσίαις σου.

Ψαλμωδίες των '' Επιφανείων''

και τα κάλαντα των Φώτων

ΤΑ ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ

Ή γιορτή αυτή είναι από τις αρχαιότερες της Εκκλησίας μας και άρχισε το δεύτερο μετά Χριστόν αιώνα. Αναφέρεται στη φανέρωση της Αγίας Τριάδας κατά τη βάπτιση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού στον Ιορδάνη ποταμό. Ή Ιστορία της βάπτισης αυτής είναι γνωστή, ιδιαίτερα από το κατά Ματθαίον ευαγγέλιο, στο Γ' κεφάλαιο, στους στίχους 13-17. Ό Πρόδρομος Ιωάννης μετά από θεία διαταγή άφησε την ερημική ζωή και ήλθε στον Ιορδάνη ποταμό. Εκεί κήρυττε, εξομολογούσε και βάπτιζε. Ενώ έκανε ό Ιωάννης το έργο αυτό, μια μέρα ήλθε σ' αυτόν ό Ιησούς. Το Πνεύμα το Άγιο πληροφόρησε το γιο της Ελισάβετ ποιος ήταν. Ό Ιησούς ζητάει να βαπτισθεί. Έκπληκτοι οί παρευρισκόμενοι βλέπουν τον αύστηροπρόσωπο και επιβλητικό ασκητή και διδάσκαλο να υποχωρεί με ανέκφραστη ευλάβεια και ταπείνωση μπροστά στον άγνωστο. Στην αρχή αρνείται να Τον βαπτίσει και Του λέει ότι αυτός έχει ανάγκη να βαπτισθεί από Εκείνον. Ό Ιησούς τον πείθει να Τον βαπτίσει, διότι έτσι έπρεπε. Και τότε, στα νερά του Ιορδάνη διαδραματίζεται σκηνή μεγαλειώδης και μοναδική. Με μορφή περιστεριού το Πνεύμα το Άγιο έρχεται και κάθεται πάνω στον βαπτιζόμενο Ιησού. Και συγχρόνως, φωνή από τον ουρανό, του Πατέρα Θεού, ακούγεται να λέει: "Ούτος εστίν ο Υιός μου ό αγαπητός, εν ω ευδόκησα". Έτσι, μ' αυτόν τον τρόπο στη βάπτιση του Ιησού φανερώθηκε ό Θεός ό τρισυπόστατος, ή Τριάδα ή Αγία, και γι' αυτό ή Εκκλησία μας ονόμασε τη γιορτή αύτη Θεοφάνεια. Άπολυτίκιον. Ηχος α'. Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε, ή της Τριάδος έφανερώθη προσκύνησις · του γαρ Γεννήτορας ή φωνή προσεμαρτύρει σοι, άγαπητόν σε Υίόν όνομάζουσα και το Πνεύμα εν είδει περιστεράς, εβεβαίου του λόγου το άσφαλές. Ό επιφανείς Χριστέ ό Θεός, και τον κόσμον φωτίσας δόξα σοι.